De Lappendeken
     

In een gesprek met een vriend van me, wees ik hem erop dat zijn gevecht tegen zijn gokverslaving niet zijn werkelijke gevecht is. Het leidt alleen de aandacht af van zijn werkelijke gevecht. Omdat hij zich telkens weer helemaal focust op zijn nieuwe probleem, wat al zijn aandacht vraagt en wat met behulp van anderen oplosbaar lijkt (!), hoeft hij niet te kijken naar zijn werkelijke probleem, waarbij hij geen hulp krijgt...

Hij omhult zich met een deken om de kou in zijn binnenste niet te voelen. Maar zijn deken is een lappendeken....

Eén lap is zijn gokverslaving, één lap is het probleem met zijn ouders, één lap is zijn omgang met mensen, één lap is zijn drankprobleem, één lap is de hekel aan zijn beroep, één lap is zijn gebrek aan doorzettingsvermogen, enzovoort. Zolang hij maar aandacht aan één van de lapjes schenkt, hoeft hij geen aandacht aan de kou te schenken, de kou die hem langzaam maar zeker in zijn macht krijgt. Naarmate dat de kou sterker wordt, gaan de lapjes extremere vormen aannemen, zodat ze acuut probleem worden, waardoor hij er wel aandacht aan moet geven.

Soms vindt hij de kracht om een (stuk van een) lap weg te scheuren. De kou die hij dan voelt wijdt hij aan het ontbreken van het lapje (ontwenningsverschijnselen). Dat terwijl de kou in hem zit en niet in de deken. Wanneer er gaten in de deken vallen, dan zoekt hij krampachtig naar dingen om die gaten te vullen. Dwangmatige nieuwe verslavingen als bezigheidstherapie, waar hij zich vol overgave en met alle aandacht en energie op kan richten. Wanneer er geen tastbare nieuwe lapjes te vinden zijn, grijpt hij naar ontastbare lapjes. Geesten in huis, mensen die hem "bewerken" van buitenaf... Alles om maar de aandacht van de kou af te houden. Totdat 'vrienden' hem overtuigen dat alles in hem zit en er geen geesten bestaan, buiten die in zijn geest. Zijn eerste reactie is dat hij zich meteen weer krampachtig vastklemt aan deze persoon, deze 'guru' die hem weer verder kan helpen. Tot deze 'guru' weer door de mand valt, omdat niemand zijn handje dag-in-dag-uit kan vasthouden en hem in zijn zoektocht kan leiden. Dan klampt hij zich weer aan de volgende .... en de volgende ... en de volgende .... Weer een lapje van de deken.

Waarom vertel ik dit? Omdat iedereen die de kou in zich voelt, zo'n lappendeken om zich heen houdt. Iedereen die niet volledig verlicht is, iedereen die niet vervuld is van de universele liefdesenergie en totaal geluk kan ervaren in zijn dagelijks leven, iedereen die zich wel eens afvraagt wat hij hier in godsnaam doet of waar hij eigenlijk mee bezig is in zijn leven ... die voelt de kou.

Soms kan je je even aan een  ander warmen, maar telkens wanneer die ander weer weg is, ervaar je de kou sterker. Bij velen zijn de dekens nog dik genoeg, waardoor zij zich niet eens bewust zijn van de kou. Bij anderen is de deken zo versleten, dat ze ondanks de deken de kou continu voelen. Het enige dat hen rest is op zoek gaan naar de oorzaak van de kou...

De wetenschap dat elke deken slijt en op een gegeven moment te dun is om je nog aan te warmen, had ons eigenlijk op het juiste pad moeten zetten. Helaas wachten velen hiermee totdat hun deken zo versleten is, dat ze niet meer om de kou heen kunnen. Ze hadden ook vanuit de behaaglijke positie van de dikke warme deken op zoek kunnen gaan, maar waren toen zo geobsedeerd door de verschillende lapjes, dat het inzicht te laat kwam. Terwijl dat juist het moment was om de zoektocht te beginnen.

Ik kan je dit vertellen omdat mijn deken van draden aan elkaar hangt. En het is koud...