Pelgrimstocht naar Santiago de Compostella ...

(Fr.: Compostelle, Sp.: Compostela)                               

Op 1 oktober 2007 ben ik naar Le Puy en Velay (Frankrijk) gereisd, alwaar ik mijn "pelgrimstocht" ben begonnen. Op 1 november ben ik in Roncesvalles (Spanje) aangekomen, mijn eindpunt, zo'n 750 km verder.

Op deze pagina zet ik geen reisverslag. Van de 700 genomen foto's zet ik slechts een 50-tal op mijn site. Just to give you an impression.

Het belangrijkste van de tocht is de weg. Het daadwerkelijke lopen op paden waar soms al meer dan 1000 jaar pelgrims gelopen hebben. Op sommige plekken hoef je werkelijk je ogen niet dicht te doen om de vele milioenen pelgrims voor je te zien. Je voelt er een energie, die je onmiddellijk terug voert naar vervlogen tijden. Ook de vele kerken die je op je pad vindt (en die je uiteraard ook bezichtigt) hebben buiten een religieuze waarde, een energetische waarde. De meeste kerken op de Jacobsweg zijn gebouwd op krachtplekken, waar vele volkeren, lang voor de christenen, reeds hun "heiligdommen" gehad hebben. Omdat de eerste pelgrimstochten vanuit het christelijk geloof uitgevoerd werden is het logisch dat deze langs al deze krachtpunten voert, wat ook voor de spirituele pelgrim geen verkeerde weg is!

Uiteraard had ik mijn schelp (symbool van de pelgrimage naar Santiago) bij me (rechts). Over tekens gesproken: na 1 week breekt hij precies doormidden. Uiteindelijk besluit ik mijn tocht na de pyreneeën te beeindigen, precies halverwege ...

Er zijn veel verschillende redenen waarom men deze tocht doet. Religieus, spiritueel, geschiedkundig, architectuur, gezondheid, noem het maar op. Dit bepaalt ook de manier waarop je alles (zoals de vele kerken die je tegenkomt) onderweg beleeft en ondergaat.

Ik ben mijn tocht begonnen met een mis in de kathedraal van Le Puy en geeindigd met een mis in de kerk van Roncevalles, beiden speciaal voor Pelgrims. Als afsluiting werden we in le Puy verzameld rond het beeld van St Jacques.

Hier konden mensen een wens, voor zichzelf of voor anderen achterlaten en die kon je als Pelgrim meenemen. De bedoeling was dat je dit op je pad overdenkt en wat sterkte aan de persoon in kwestie geeft (of voor hem/haar bid).

Ik nam het briefje hiernaast mee ...

De eerste keer dat ik hem wilde lezen werd ik overmand door emoties. Dit briefje sprak over zoveel meer dan alleen de tocht...

Heute habe ich grosse Zweifel, wie weit ich noch gehen kann und will. So viele fahren heute nach Hause; auch ich würde so gern heim.

Und doch sagt mir irgendetwas "Geh weiter! Glaub an dich! Glaub an die Menschen und hab Vertrauen in die höhere Macht!"

Doch zugleich bin ich so unendlich traurig und einsam!

Auch ein besonderes Wort muss ich nog überdenken, erleben. Hilf mir auf meinem Weg! Im Moment kann ich nicht mehr!

Pelgrimage ...

Veel mensen vragen zich af waarom je zoiets doet. 65% van de mensen begrijpen het werkelijk niet waarom je zoiets zou doen. De andere 35% snapt het onmiddellijk en zouden het zelf ook graag doen. Je merkt het aan de "afscheidsgroet" die mensen je geven: "Ik hoop dat je vindt wat je zoekt."

Deze groet, hoe begrijpelijk ook, toont alleen maar onbegrip. Het was ook een groet waar ik helemaal niets mee kon. Ik had er zelfs moeite mee. Alsof ik iets kwijt ben? Alsof in Santiago een cadeau klaar ligt met het antwoord op al je vragen. Of dat er na elke 100 km een inzicht klaar ligt. Zo werkt het niet! Ik ben ook niet gegaan met een vraag, die beantwoord moest worden.

Ik ben een maand onderweg geweest, 750 km gelopen met een rugzak en een staf.

Was it worth it?

Eh ... mag ik morgen weer weg?

Door zoiets te ondernemen, geef je je over aan het leven, aan het grote geheel, aan je pad, aan de weg. Je laat je leiden door alles dat op je pad komt, je laat het pad je leiden.

Sommige tekens kunnen misleidend zijn. Hierboven één van de markeringen, echter wanneer het werkelijk 1698 km zou zijn, heb ik ruim 200 km meer gelopen dan in werkelijkheid.

Je laat je leiden door het pad en door de tekens. Echter maak niet de fout om blind te geloven in de tekens.

Een ochtend had ik een discussie met iemand over het nemen van "short-cuts". In plaats van de route, de werkelijke weg te volgen, koos zij vaak een andere weg die korter was. Ik heb haar gevraagd waarom ze dit deed? Om sneller op je eindpunt te komen? Pak dan de bus naar Santiago, ben je nog sneller. De weg is het leven en in het leven kun je ook geen "short-cuts" nemen. Accepteer de weg zoals die komt zonder hem ter discussie te stellen. Je loopt de weg in je eigen ritme en of je ze nu linksaf of rechtsaf loopt, maakt niet uit. Ik zei haar: "Gewoon blind de tekens volgen en je overgeven aan wat de weg je brengt..."

Die ochtend heb ik prompt 10 km verkeerd gelopen, omdat ik blind de tekens volgde (rood-witte streep), echter van de verkeerde GR-route. De Jacobsweg van le Puy valt samen met de GR 65 en ik volgde blind de tekens van ... de GR 463 of zo.

Zo zie je dat De Weg, het leven, mij voortdurend weer leert. Zie de tekens, gebruik ze, maar gebruik ook gewoon je common sense, je verstand en je gevoel. Blind volgen is nooit de weg.

Zo merkte ik dat de weg zelf mij leerde wat de juiste manier was.

 

Ook waren er mensen die zich stoorden aan het feit dat "de Weg" hier en daar veranderd was, ten opzichte van de originele weg, vele honderden jaren geleden. Nu leidde hij soms naar steden en stadscentra in plaats van kerken of ruïnes ...

Ook hier geldt weer: accepteer de weg zoals hij is. Probeer niet terug te grijpen naar hoe het was, ondanks dat je dat misschien meer aansprak.

Ruim duizend jaar geleden werd het denken van de mensen bepaald door de kerk en het geloof en het was dus het vanzelfsprekend dat De Weg langs alle kerken voerde. Tegenwoordig is de kerk zijn macht verloren en wordt het denken van de mens bepaald door het geld en de media (reclame). Het leven is veranderd en het is dus ook logisch dat De Weg verandert. Het zijn de mensen die bepalen waar De Weg heenleidt. Minder kerken, meer winkels, hotels, gîtes, restaurants.

Accepteer De Weg, want het is jouw weg.

Ik heb vele kerken van binnen gezien en hoewel ze in opbouw allemaal hetzelfde zijn, waren er geen twee hetzelfde. Ik heb werkelijk heel bijzondere kerken gezien, waar het ongelofelijk warme licht onmiddellijk je hart verwarmde, kerken waar de zon precies op het moment dat jij de kerk binnenstapt als een halo de verschijning van Maria of van Jezus tot leven bracht, kerken die bij binnenkomst de rillingen over je rug lieten lopen en kerken die je dwongen om plaats te nemen in één van de banken en een uur in stilte alles over je heen te laten komen. Kerken die overliepen van soberheid en die ongelofelijke rijkdom uitstraalden. Architectonische meesterwerken en blokkendozen.

Alle soorten en maten, maar mijn meest bijzondere ervaring was een heel oud Romaans kerkje, van waar een bijna hemels gezang klonk. Binnen zat slechts één dame voor in de kerk en toen ik haar vroeg of zij verantwoordelijk was voor het gezang, wees ze naar de achterzijde van de eenvoudige kerk. Helemaal achterin vond ik een opening in de muur waarin een wenteltrap omhoog leidde. De trap was zo smal, dat ik met rugzak de trap niet op kwam. Helemaal boven kwam ik in een kleine ruimte en daar stonden 5 Franse dames op leeftijd (waarmee ik samen een gîte gedeeld had, vorige avond), gezichten naar het altaar, ogen gesloten ... Samen met meer Pelgrims heb ik daar een uur naar hun gezang geluisterd en bij iedereen, ook bij mij, stroomden de tranen over de wangen. Ik heb zelfs nog meegezongen ...

Over zingen gesproken; ik heb best vaak met mijn mp3 speler gelopen. Er was één nummer, dat ik daarvoor nog nooit gehoord had, maar wat het pelgrimeren ongelofelijk goed weergaf: Enya - Pilgrim. Op mijn vorige pagina heb ik zowel het nummer als de tekst geplaatst en werkelijk, wanneer ik die pagina opzet, ben ik onmiddellijk weer terug op De Weg. Waarom ga je pelgrimeren? Waarom ga je vele 100en kms met een rugzak en een staf lopen? Velen zullen hier geen exact antwoord op kunnen geven, weten het zelf ook niet precies. Ik hoop dat je vindt wat je zoekt? Ik weet niet wat ik zoek. Eén ding hebben allen gemeen: er zit iets in het dagelijks leven niet lekker. We zoeken inderdaad iets, wat we even niet in het dagelijks leven kunnen vinden. Enya verwoordt het echter perfect:

Will you find the answer in all you say and do? Will you find the answer in you?

Pilgrim in your journey you may travel far,

For pilgrim it's a long way, to find out who you are ...

Voor ik thuis weg ging had ik gedacht dat ik werkelijk in mijn eentje zou gaan lopen. Niet met anderen, maar met mezelf en voor mezelf. Eén met mijn gedachten, één met mijn leven, één met de kosmos... De weg bracht me echter (uiteraard) wat anders. Eigenlijk heb ik geen dag alleen gelopen en zo'n drie weken lang hebben we met zijn vieren gelopen. In principe ben ik vier weken lang bezig geweest met het helpen van anderen. Van genezen, via dierentolk, tot spiritual counseler of mental coach. Ik ben bijna voortdurend bezig geweest met anderen leren hoe ze de weg moeten doen, hoe ze hun leven moeten doen (de weg is het leven). Volgens mij ben ik mezelf behoorlijk tegen gekomen ...

Sofie, Antonio, Daniel

Muziek is voor mij altijd belangrijk en dit bleek ook weer tijdens mijn tocht. Antonio, één van mijn 3 companen (Spanjaard, woonachtig in London, werkend bij Sony waar hij een sing-along spel voor Play Station maakt) was net als ik altijd met muziek in zijn hoofd en was nog een grotere almanak dan ik. Maar alles wat je deed was een lied of in alles wat je deed herkende je een lied. Vaak hoefde je alleen de eerste twee woorden te zingen, voor de ander inviel. De belangrijksten (dagelijks terugkerend) waren I would walk 500 miles van de Proclaimers, who wants to live forever (bij elke cigaret die ik als enige roker opstak) van Queen en ... My eyes have seen the glory of the coming of the lord (Battle hymn of the republic). Stel je eens voor dat je na een dag van 25 km over een grote brug een stad binnenloopt met dit nummer op je lippen. De muziek gaf je een power en een kracht, ongelofelijk. Bergop lopen met Don't stop me now van Queen, boven op de top aankomen met Knocking on Heaven's Door van Guns 'n' Roses...

Een MP3 speler met 300 nummers op shuffle is hetzelfde als Tarot leggen...

Voor degene die hier heel snel overheen ging, zeg ik het nogmaals: een MP3 speler met 300 nummers op shuffle is hetzelfde als Tarot leggen, of als een "Engelenkaart" trekken (of welke kaart dan ook).

Begrijp je?

Waar is Tarot (en alle varianten) op gebaseerd? Toeval bestaat niet. Het is geen toeval dat je op dat moment die specifieke kaart trekt, of dat gelukskoekje krijgt, of ...

Met 300 verschillende nummers in een volledig willekeurige volgorde werkt dat precies hetzelfde. Zie de voorbeelden hierboven. Ik zal er nog één geven: ik liep langs een bos dat totaal omgezaagd werd om plaats te maken voor landbouw. Ik werd overmand door emoties, tranen stroomden over mijn wangen en ik werd heel verdrietig en boos. Nu weet ik dat wanneer ik in zo'n stemming ben, ik nog meer "passende" dingen aantrek. Passend bij mijn stemming. Prompt kwamen er drie concentratiekampen voor eenden op mijn pad. Sorry dat ik ze zo noem, maar dat was werkelijk het gevoel dat

ze me gaven. Duizend jonge eenden op een hoop, zonder enige hoop of toekomst. Alleen maar bang (in Frankrijk eten ze net zoveel eend als wij in NL kip eten). Om me af te sluiten had ik muziek op gezet en toen ik Sowing the seeds of love hoorde wist ik dat ik mijn stemming moest veranderen. We zijn toen gestopt. Hebben een kwartier koffie gedronken (thermoskan) en gepraat. Mijn stemming veranderde en op het moment dat we verder gingen zette ik de muziek weer op... het eerste nummer dat ik hoorde was the Lumberjack (houthakker), een vrolijk hardrock nummer met een kettingzaag. Dit om het één en ander te relativeren.

Ik gebruikte de muziek ook vaak voor antwoorden. Ik stelde een vraag en wachte welk nummer kwam. Op de één of andere manier klopte dit elke keer weer feilloos.

Toen Daniel een dag op ons achter lag vroeg ik wat ik moest doen. Doorlopen in het tempo dat ik fijn vond, mijn ding doen of op hem wachten of een manier zoeken dat we

weer bij elkaar zouden komen, omdat ik wist dat hij me nodig had. I am gonna be the best I can was het antwoord. Een antwoord wat voor mij 100% duidelijk was. Hem achterlaten of op hem wachten en hem helpen? I'm gonna be the best I can, dus wacht ik op hem en help hem.

Het leuke was dat ik dit tegen Antonio vertelde en hij hier werkelijk een hele middag mee gestoeid heeft, omdat dit hem heel erg wees op zijn egoïsme. Hij had Daniel achter willen laten omdat hij eigenlijk heel anders was dan Sofie, hij en ik en hij zich vaak aan hem stoorde. Door mijn besluit en mijn uitleg hiervoor is hij eigenlijk heel erg veranderd, met name richting Daniel en op het moment dat ik dit schrijf lopen ze nog steeds samen in Spanje!

In Roncevalles heeft Daniel mijn staf genomen en neemt hij hem mee naar Santiago, waar we samen heen zouden gaan. Daarna gaat hij naar huis (Parijs) en komt de staf naar mij terug brengen!!!! ;-))

Een deel van mij loopt de hele weg!

Maar alles was een lied. Zag je in een pas gemaaid maisveld nog één maisplant achtergebleven: I'm still standing, better than I ever did (Billy Joel), zag je op een heuvel een kudde geiten met een slapende herder in het gras: High on the hill was a lonely goatherd ... (Sound of music), vloog er een arend/adelaar over: up ahead in the distance ... (The Eagles - Hotel California). Probeer je eens je stemming voor te stellen wanneer je in alles een lied ziet/herkent en je voortdurend (in je hoofd) aan het zingen bent. Dat is een ongelofelijk krachtige en opgewekte stemming. Een stemming waarmee je de wereld aan kunt. Dit is iets dat ik me nu pas realiseer, maar het is zo. Je voelt je niet zwak, depressief, negatief of i.d. wanneer je op die manier bezig bent. Je bent opgewekt en sterk.

Stel je voor dat je op een heuvel staat, in de mist/wolken, waardoor het zicht heel beperkt is, en dan Angels van Robbie Williams ... Ongelofelijk krachtig.

Links zie je weer een foto van De Weg. Vele dagen hebben de muurtjes, zoals je aan de rechter kant van de weg ziet, De Weg omlijst. Ik weet dat er mensen waren die zich hieraan stoorden, maar ik vond ze heerlijk. Zovele honderden jaren geleden zijn die muren gezet over zovele duizenden kilometers. Moet je eens voorstellen. Miljoenen pelgrims zijn langs deze muur voorbij getrokken ... Pin me niet vast op getallen en geschiedkundige feiten, want die boeien me niet zo. Wanneer je lang naar de foto kijkt zal je geen probleem hebben om je de vele pelgrims voor te stellen, die hier gelopen hebben. Voor mensen die vanuit het dagelijks leven naar de foto kijken, is het misschien gewoon een (bos-)pad, maar voor pelgrims is dit de vrijheid, het leven. Werkelijk iedereen die erover twijfelt om eens een vergelijkbare pelgrimstocht te doen: DOEN. Wanneer je erover twijfelt, ben je zeker iemand die de kracht ervan zal ervaren en die nooit meer dezelfde zal zijn, na zijn tocht. Mijn beste vriend heeft in mijn gastenboek gezet: "Hij die terugkeert van een reis is nooit dezelfde als hij die op pad ging." Dit klopt heel erg...

Heb je The Secret van Ronda Byrne (of zo) gelezen? Buiten het feit dat het geen geheim was, want zovelen hebben reeds exact hetzelfde gezegd, misschien in andere woorden, maar in basis hetzelfde, had ze het hele boek ook in één paragraaf kunnen zeggen. Deze lichte kritiek op het boek neemt echter niet de kracht van hetgeen zij vertelt weg. Dit is hoe de wereld in elkaar zit en heel simpel: dit is hoe ik heel mijn leven al leef. Onbewust weliswaar, maar dit is hoe ik leef. Mensen die mij kennen weten dat ik "voor het geluk geboren ben". Alles dat ik aanpak wordt goud. Waarom? Omdat ik dit als vaste overtuiging in me heb. Het is een rotsvast geloof, en daarom manifesteert zich dit ook in mijn leven. Er zijn mensen die hun vrije dagen afstemmen op het feit of ik een activiteit met de ezels heb (dit is serieus waar!). Waarom? Omdat ik altijd goed weer heb, vaak tegen de voorspelling in. Waarom? Omdat ik wéét dat ik altijd goed weer heb.

Ik heb in 31 dagen pelgrimage nog geen tien uur (miezer-)regen gehad. Zeer bijzonder voor oktober en voor de streek van Frankrijk waar ik was!

Maar wat ik mijn levenlang al onbewust doe, heb ik en daarna hebben wij tijdens de tocht bewust gedaan. Nee, eigenlijk niet bewust, maar actief. Ik heb voortdurend het bewijs geleverd dat het werkt, ik heb er anderen op gewezen en er met hen over gesproken. Omdat zij hiervoor open stonden begonnen zij het ook te zien en te ervaren.

Degene die dit leest en het boek niet gelezen heeft, zal geen idee hebben waarover ik het heb. The Secret gaat over de wet van de aantrekkingskracht. Wanneer je iets wilt, zorg dat je een rotsvast geloof krijgt dat het gaat gebeuren en het gebeurt.

Misschien wat simplistisch weergegeven, maar dat is eigenlijk wel waar het op neerkomt. Wat zorgt ervoor dat het niet gebeurt: twijfel! Het grote euvel van de mensheid. Twijfel. Maar goed, tijdens de tocht heb ik zoveel bewijzen gekregen van "deze wet", dat ik eigenlijk niet meer mag twijfelen.

Ik zal je wat stof tot nadenken geven:

De eerste dagen kwamen we altijd rond tien uur wel iets tegen waar je koffie kon drinken (waarom? omdat we dit zo uitgesproken hadden!). Op een dag zegt G. dat het wel tijd voor koffie is, omdat het al elf uur is. Maar ze keek verkeerd, het was pas tien uur. Maar op het moment dat ze dit uitsprak, wist ik het al: het zou nog een uur duren voor we iets zouden vinden om koffie te drinken. Het was exact elf uur voor we een dorp passeerden waar ze koffie hadden.

Tijdens een heel lange en zware tocht raakte ik door mijn water heen. Ik sprak uit tegen Sofie: ik hoop dat we snel een punt met drinkwater tegen komen. Binnen 100 meter kwamen we bij een pomp met "Eau potable".

Ik liep met Antonio op een stuk wat vroeger een spoorlijn was geweest. Oftewel kaarsrecht en vele kms lang naar het centrum van de stad. Ik sprak uit: ik zou best kilometer aanduidingen willen, hoe lang dit nog duurt. Werkelijk binnen 25 meter hing er aan een boom een papiertje met "3 km tot Cahors", iets wat er tot dat moment nog niet geweest was. Daarna "2 km", "1 km".

Deze dingen had ik voortdurend. Zovaak dat de anderen zich er al niet meer over verbaasden. Af en toe schudden ze eens met hun hoofd, maar zij twijfelden er niet meer aan.

Kwamen we in een dorp, waar de weinige winkels of restaurants gesloten waren en het hele dorp in een winterslaap leek. Ik zeg dat ik eens ga kijken of ik ergens een biertje kan krijgen, want ik wilde een biertje! Wat gebeurt er? Ik ontmoet een Engelsman bij zijn huis, raak aan de praat en hij biedt me een paar biertjes aan.

Ergens anders, zelfde situatie; ik vraag iemand of er werkelijk nergens iets te drinken is... hij vraagt of ik wat wil drinken en ik krijg een biertje en een fles witte wijn. Krijg! Ik kan doorgaan met voorbeelden, maar de boodschap is duidelijk.


Always keep the sun in your heart ...

Once there was a group of happy little sunflowers. Everyday they waited for the sun to come up. Happily they watched the sun and followed it on it's way across the sky. Every evening they were tired, but satisfied and turned their heads towards where the sun will come up again in the morning and fell happily asleep.

One day the sun didn't feel like coming up. He had lots of reasons for not coming up and couldn't find one for coming up. He forgot the little sunflowers and decided to stay away.

That morning the sunflowers were eagerly waiting ... and waiting ... and waiting. The sun always came ... why didn't he today? They waited, and waited and while the very long day slowly went by, they bowed their heads in sorrow ...

The next day, the sun suddenly realized he had forgotten the little sunflowers and quickly he came up. Smiling down on the earth, he looked towards the little sunflowers ... But none of them smiled back. None of them moved towards him, to follow him around the sky ... During that night all the sunflowers had died ... After that day, the sun had even less reasons to come up and stayed away more often.

So, whatever you do: Always keep the sun in your heart. Because otherwise some of your sunflowers may die ...

Dit hierboven had ik in mijn hoofd bij het zien van de "uitgedroogde" zonnebloemen.

Maar waar hadden we het over? De wet van de aantrekkingskracht. We zaten in een gîte, met 8 man te praten. Er was niets meer te drinken, maar we hadden allen het gevoel dat de avond nog niet afgelopen moest zijn. Na enige inbraakpogingen < :-)) > in afgesloten kasten en kamers, ging ik buiten een cigaretje roken (elf uur 's avonds) en kwam ik terug met ... twee flessen rode wijn. Hoe deed ik dit? Há! It's a kind of magic (Queen).

Dit werd een gevleugelde zin, telkens wanneer er weer iets bijzonders gebeurde. Het leuke was dat op het moment dat Sofie en Antonio zich hiervoor openstelden, het bij hen ook gebeurde. We hebben nog heel vaak dit gezongen.

Zo ook bij de foto hiernaast. Romieux heette het dorp geloof ik.

Ik kwam daar als eerste aan en het was werkelijk een heel bijzonder dorp. Fantastische kerk (van afstand) en veel toeristen, maar alles was dicht. De kerk bezichtigen kostte 4 Euro (en daar heb ik een hekel aan), dus ging ik naar de gîte. 26 Euro voor één nacht!!!! Dat was (meer dan) het dubbele van normaal, dus ging ik weer weg. Uiteindelijk gaat er een winkeltje open en ik raak aan de praat met de dame van de winkel. Mijn drie companen arriveren ook en iedereen maakt zich zorgen over wat we nu gaan doen. Ik geef aan dat ze gewoon moeten ontspannen. Het zal zich wel oplossen. Om een lang verhaal kort te maken: de dame van de winkel regelt terwijl wij lekker op een terrasje zitten dat de eigenaar van het restaurant ons achter in zijn busje naar de volgende stad brengt en afzet bij de gîte, die eigenlijk dicht was, maar na haar telefoontje ons toch liet overnachten, voor 10 Euro en een bodem Armanhac, omdat de verwarming niet werkte. Things happen.

Rechts de slaapzaal van de gîte waar ik het net over had (in Condom of all places). Plaats voor meer dan 50 man (er was nog zo'n zaal) en wij waren met zijn vieren ...

Links een koffiepauze / lunch. Vijgen van de boom geplukt (wist niet dat die zo lekker waren), walnoten van de grond geraapt, een brie-achtige kaas van gisteren, (stok-)brood van andere pelgrims gekregen en een kop caffee noire.

Caffee Noire ...

Weet je, ik dacht altijd dat (buiten Sinterklaas) Nederland geen cultuur had. Maar wij hebben een koffiecultuur. De Fransen eten werkelijk stokbrood met alles. Pasta? Met stokbrood. Frites? Met stokbrood. Ik had werkelijk nergens problemen mee, tot het moment dat Daniel, op en top Fransman, zijn stokbrood in zijn koffie ging dopen. Sorry, maar dat gaat me te ver. Het stond me echt tegen en kon ik niet aankijken. Je mag met je stokbrood doen wat je wilt, maar je doopt hem niet in de koffie... ;-)

Is het je wel eens opgevallen in Frankrijk dat iedereen die een stokbrood koopt, binnen 25 meter van de boulanger het kontje van het stokbrood opeet? Ik moet zeggen dat het niet te versmaden is hoor, zo'n vers gebakken stokbrood. Maar het valt gewoon op. Iedereen loopt met een stokbrood waar een (paar) hap(pen) uit is (zijn).

Ik ben gisteren naar een dia-avond geweest van Antoon van Tuijl, de leraar uit B-N, die op en neer naar Santiago is geweest, hierover een boek geschreven heeft en die wekelijks verslag deed in ons weekblaadje. Dit was één van de tekens voor mij om op pad te gaan. Maar het leuke is dat je tijdens zo'n lezing er achter komt dat hij de weg werkelijk volledig anders beleefd heeft als ik. Hij is vanuit architectonisch (is dat een goed woord?) of geschiedkundig oogpunt gegaan, in iedergeval vanuit een non-spiritueel oogpunt, waar ik blijkbaar vanuit een spiritueel oogpunt gelopen heb (onbewust). Eén ding viel me heel erg op: bij de merktekens, maar met name bij de vele kruizen op je weg, liggen altijd een hoop stenen of steentjes. Geschiedkundig legde hij uit dat het waarschijnlijk gedaan werd, dat in slechtere omstandigheden (sneeuw, mist) de toren van steentjes boven "het maaiveld" uitstak, waardoor mensen de merktekens toch konden vinden. Tegenwoordig was het meer een geintje, vond hij.

Hier heb ik echter een heel andere beleving van en gedachten over. Je kent het fenomeen om een kaarsje voor iemand aan te steken in een kerk? Ik heb het ook gedaan voor de moeder van een neef/vriend van me. Echter het steentjes leggen is precies hetzelfde...

Een kaarsje steek je aan, waardoor je gericht even kracht en positieve energie stuurt naar iemand die het nodig heeft. Zolang het kaarsje blijft branden, blijft de energie stromen (blijven jouw gedachten hangen).

Wanneer je een steentje oppakt, tijdens het lopen en dit steentje gericht voor iets of iemand bestemd (net als het kaarsje), dan ben je bezig, gericht positieve energie en aandacht aan de persoon in kwestie te geven. Op het moment dat je het steentje bij een kruis neerlegt, stuur je al die positieve kracht naar de persoon toe (het aansteken van het kaarsje). Dit werkt werkelijk precies hetzelfde, wanneer je het maar doorhebt.

Wat ik vaak deed was via zo'n steentje even contact zoeken met mijn geliefden (zowel mens als dier). Ik zocht dan met NoNo in mijn gedachten een specifiek steentje op. Terwijl ik deze in mijn hand hield (en hij doordrenkt werd met mijn energie en zweet) begon ik met NoNo te praten en hem die kracht en boodschap te sturen, die ik voelde. Tot het eerste kruis dat ik tegenkwam, bleef ik dit contact handhaven en bleef ik de liefde sturen. Dan legde ik het steentje met een kus op een specifieke plek op het kruis en nam ik afscheid.

Het werkt sterker en je maakt werkelijk, voelbaar contact. Jacq vroeg me af en toe of ik haar steentje om zo en zo laat vast had gehad omdat ze op dat moment bijzondere dingen had ervaren (pieptoon in het oor, hele sterke gedachten). Mensen bij de Stichting aanwezig, zagen soms zelfs een verandering bij de ezel, waar ik op dat moment mee bezig was. Het belangrijkste is echter dat wanneer je dit doet, je voelt dat het werkt.

De foto links geeft aan hoe regelmatig het pad voor ons werd duidelijk gemaakt. Vaak schenen de zonnestralen precies op het dorp waarnaar wij op weg waren. Andere wegwijzers waren de buizerds en de grote-rode-wouw. In iedergeval waren ze dit voor mij. Meestal op zware stukken (berg-op) waar ik behoorlijk in mezelf gekeerd was, hoorde ik ineens mijn krachtdier roepen. Alsof hij werkelijk doorhad dat ik wat extra kracht kon gebruiken. Ze vlogen of cirkelden parallel aan mijn weg en gaven de richting aan, waar mijn pad heenleidde. Ik ben er niet blind op gevaren, want de fysieke merktekens waren meestal duidelijk, maar een aantal keren heb ik hen mijn keuze tussen twee routes laten bepalen. Geeft een heerlijk gevoel wanneer je dit bewust doet en uiteindelijk blijkt het werkelijk de goede weg te zijn. Zo leer je vertrouwen in de dingen waar je in gelooft, maar vaak nog over twijfelt.

Wanneer je lopend grote afstanden aflegt, terwijl je het haastige leven van autorijden, avondspits, rennen en vliegen gewend bent, krijg je het gevoel dat de tijd stilstaat. Je ziet het pad voor je en het pad dat je net afgelegd hebt. Vaak zie je bijna geen autowegen, of je volgt ze maar voor een klein stuk. Snelwegen zie je al helemaal niet. Omdat je loopt, heb je het gevoel dat je maar heel langzaam vooruit komt. Met name omdat je elk paaltje, elke boom, elk veld, elk huis naast je pad heel bewust ziet en meemaakt, ben je telkens heel bewust met het heden, met dat specifieke moment bezig. Niet met een half uur geleden, niet met over een half uur, maar puur met dat moment.

Een moment dat me heel erg is opgevallen was toen we in heuvelachtig terrein liepen. We hadden op een heuveltop gelunched en een paar uur later hielden we weer een pauze en probeerden uit te vogelen op welke heuvel wij gelunched hadden. Je had een mooi overzicht over de hele omgeving achter ons.

Zoals ik al zei: opvallend was dat wij heel lang nodig hadden om te achterhalen welke heuveltop het was geweest. Waarom? Omdat wij hem veel dichterbij zochten, dan hij in werkelijkheid was. Hij bleek werkelijk achter aan de horizon te zijn, véél verder dan wij hem zochten...

Wij werden geconfronteerd met het feit, dat doordag je lopend maar heel langzaam vooruit komt, je het gevoel hebt dat je maar heel kleine afstanden aflegt. Pas als je een moment neemt om terug te kijken, naar de weg die je gegaan bent, zie je dat je altijd verder gevorderd bent, dan dat je denkt bij de "kleine pasjes" die je neemt.

Dit is wederom het leven. Kies de richting die je wilt gaan, zoek je "Reason for Being", zoek datgeen dat je het meeste energie geeft in je leven, en neem kleine stapjes in die richting. Gewoon bij elke keuze die je op je pad krijgt, de keuze nemen die het meest in lijn met je doel, met je pad is.

Je denkt dat het niets uithaald, dat je er zo nooit zult komen. Maar wanneer je enige tijd later, terug kijkt, dan zal je verrast worden over de vooruitgang die je reeds gemaakt hebt. Zonder dat je het merkt, leg je grote afstanden af en kom je steeds dichter bij je doel. Saint-Jean-Pied-de-Port leek oneindig ver weg, toen ik 3 oktober ging lopen.

Toen ik op 2/3e van mijn tocht een kaart zag, schrok ik van de afstand die we reeds afgelegd hadden!!!!

En naarmate dat de dagen vorderden, kwam SJPdP onwerkelijk dichterbij...

Tot het moment dat je door de poort stapt, die de toegang geeft tot de stad....

Al die kleine stapjes en de paaltjes, bomen, velden en huizen langs je pad, oftewel al die statische momenten van Heden, hebben je 750 km verder gebracht, terwijl je het niet gemerkt hebt. Ditzelfde geldt voor elke afzonderlijke tocht. Hiernaast staat een foto van de "verschrikkelijk zware" tocht van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Roncevalles. Heel je route zie je op tegen deze etappe ... 24 km stijgen en allemaal spookverhalen over de slechte weersomstandigheden in de bergen, Paulo Coelho die in zijn Road to Santiago een week "verdwaald" in de pyreneeën ronddwaald, enz. Nou, 80% van heel die weg ziet eruit zoals hiernaast. Soms wat steiler, soms niet. Je begint er 's ochtends om 9 uur aan en het enige dat je doet is telkens weer een kleine stap. Telkens een stap in de goede richting. Elk recht stuk is weer hetzelfde. Je ziet de bocht aan het einde en begint je erheen te lopen. Elke meter die je loopt, blijf je de bocht voor je zien.

Tot het moment dat je er bent en terugkijkt. Dan zie je de afstand die je afgelegd hebt. In ruim vier uur lopen hadden we de enorme beer op ons pad verslagen en waren we op de top. Terugkijkend had je het gevoel: was dit nou alles? Zo is het leven ook. Je denkt dat het niet opschiet, dat je geen vooruitgang boekt. Je ziet telkens alleen maar dat stukje weg voor je en de komende bocht in je leven. Echter voor je het weet sta je op een top en wanneer je dan terugkijkt zie je pas, wat een afstand je afgelegd hebt. Pas dan zie je de vooruitgang die je geboekt hebt.

Zoals je weet ben ik ook voorzitter van Stichting de Ezelshoeve (www.ezelshoeve.nl) en hier gebeurt hetzelfde. Ook binnen de Stichting en alles wat we daar doen, nemen we kleine stapjes. Het lijkt alsof de kleine stapjes niet of nauwelijks bijdragen aan de totale weg die je wilt gaan.

Tot je op een moment terug kijkt. Dan zie je pas, dat het juist die kleine stapjes zijn, die je zo ver brengen.

Het enige waarvoor je jezelf moet behoeden is stil blijven staan. Dat brengt je nergens. Neem stapjes, hoe klein ze ook zijn, en je zult verrast worden hoe snel je uiteindelijk je doel bereikt.